diciembre 12, 2011

PELAJES ENTREVERADOS-Letra: Carlos Castello Luro -Música: Atahualpa Yupanqui

Tuve un lindo doradillo, salió de un monte con puerta;
medio charcón, lista tuerta y apenita de colmillo.
Por lo blanco en los codillos era mi flete lagarto,
recio de encuentro y de cuarto, como venao de ligero
ni lo veían los rayeros de ganar ya estaba harto.

Se lo llevó el romerillo por emprestarlo una vuelta
ya no arrebata más vueltas se apagó mi doradillo.
Hoy tengo un chuso tordillo de los llamados sabinos
y como buen argentino no me podían faltar
dos gateaos para mudar: uno rubio otro barcino.

Un flor de gateao tiznao me sacó de mil apuros
marca de Remigio Luro me lo habían regalao
De ahí procedía un bragau un tostao, un lunarejo
y un zaino mula ya viejo un anca mora, un barroso
y un lindo palomo brioso un nevao y un azulejo

Amancé uno testerilla cabos negros, varios moros,
mala cara, sangre i' toro y un rosillo mascarilla.
Un colorao gargantilla, un picasito lucero,
un rosao, un zarco overo y como suebra pincel
tuve un zaino negro argel y un tubiano pescuecero.

Se distinguir un trabao, un pico blanco, un lobuno,
anca nevada y cebruno. Rosillo moro y cruzao,
Maneao de atrás, el fajao, raya i´mula, el media res,
mancha, pintao, yaguané rabicano y por si salvo:
uno, dos, tres y cuatro albo bien calzao y pangaré.

A los bayos no los mato; naranjos, blancos, rodaos,
pampa, roanos, enceraos, el canario, el huevo i' pato
Y pa' dir cerrando el trato: llueve y no llueve es la menta;
me he referido al tormenta, pa' muchos entrepelao;
y si de algo me he olvidao vayan sacando la cuenta.

CANTA ATAHUALPA YUPANQUI

 


 

 







noviembre 21, 2011

Asi lo conoci a Artigas- Joaquin Lencina (Ansina)

Cuando chico me dijeron:
Eres hijo de Lenzina.
A tu padre lo vendieron
¡Así que a la cocina!

¿Quién fue mi madre? -pregunté-
Murió cuando te trajeron.
Vino del África, sin fe.
Así me contestaron.


 De mi infancia sólo recuerdo
Del carnaval las comparsas,
Con los tambores de cuero,
Y los morenos entusiastas.

¡Me decían qué era negro!
¡Nunca quise ser overo!
Me gusta ser verdadero:
Asco tengo del negrero.


Cuando joven siempre hice
De mandadero y aguatero.
No siempre hice lo que quise,
Hasta que fui guitarrero.

Cuando iba a la Aguada
Escuchaba a los marineros.
Y así me embarqué por nada,
En un navío de masteleros.
¡Cuánto sufrí en el mar!
Siempre me preguntaba:
¿Cómo podría retornar?
¡Escapé porque nadaba!
De las costas del Brasil
Pasé a las Misiones,
Vendido como marfil,
¡Qué miserias! ¡qué traiciones!

Llegó el bendito día
Cuando uno de ojos celestes,
Mirándome, decía:
¡Pagaré lo que me cuestes!
¡Con tal que me sigas
Te haré libre de verdad!
-Así me dijo Artigas-:
¡Amarás la libertad!

octubre 08, 2011

ANGELO FRANCO-Coração da Minha Gente

http://youtu.be/OQTTjQ9pVAE

CONVIVENCIA CAMPEIRA- Angelo Franco


O sonido da coscorra
Que surge lá da mangueira...
É a baia que masca freio,
No repouso dos arreios
Depois de sovar basteira

No tempo certo da lida
Após a segunda sova...
A sina que me conduz
Cruza as rédeas sobre "as cruz"
Pra enfrenar essa égua nova

Parceiro! Mãos de paciência
Nessa enfrenada campeira
Pra conquistar a confiança
Ao despacito se amansa
A potrada mais caborteira

Serviço feito a capricho
Pra um aparte de alpargata
Esbarra rasgando o chão...
...Cai sentada "nos garrão"
Pra fazer um giro de pata.

A doma tem seus encantos
Andadura de primeira...
Na convivência campeira
Onde um se apega ao outro
O mundo costeia o homem
E a corda costeia o potro

MI TAPERA- Juan Pedro Lopez

Existe allá en Canelones
una derruída tapera
voy a recordar siquiera
aquellos caídos terrones
ya no se oyen las canciones
que a mi madre le cantaba
ella atenta me escachaba
y me solía decir;
¡yo no te puedo sentir!
¡hijo de mi alma... y lloraba!

Oh! solitaria tapera
quiero turbar tu reposo
porque me siento dichoso
aunque es mi voz lastimera;
recuerdo que en la cumbrera
la golondrina anidaba
a mi padre le agradaba
sentir tanta melodía
y al nacer la luz del día
a yerbear se levantaba

Hoy la miro con dolor
la contemplo entristecido
donde fue mi hogar querido
hay un ombú protector
hay un ceibo que da flor
y viste de colorado
que mi padre con cuidado
muchas veces lo podó;
como recuerdo quedó
de aquel tiempo que ha pasado

Cuando la noche callada
extiende su negro manto
tristemente lloro y canto
a mi tapera arruinada
y tan solo una mirada
de mis ojos desprendida
trae a la mente enseguida
recuerdos que ya pasaron
pero que en mi alma quedaron
como una pena escondida

¡Adios mi adorada choza!
tu hijo querido se va
buscando la soledad
y la noche silenciosa
hoy la vida me es odiosa
al verte solita así;
pero sabrás que hay en mí
un pesar que me desgarra
pues cantando en la guitarra
quiero morir junto a tí.

QUEMA ESAS CARTAS-Juan Pedro Lopez

Quemá esas cartas donde yo he grabado
Sólo y enfermo, mi desgracia atroz
Que nadie sepa que te quise tanto,
Que nadie sepa solamente Dios.

Quémalas pronto y que el mundo ignore
la inmensa pena que sufriendo está
un hombre joven que mató el engaño
un hombre bueno que muriendo va.

Te amaba tanto, que a mi santa madre
casi la olvido por pensar en tí
y mira ingrata como terminaron
todos los sueños que vivían en mí.

Yo ya no espero que tu amor retorne
al dulce nido donde ayer nació;
yo ya no creo que tu blanca mano
cierre la llaga que en mi pecho abrió.

Y te perdono... porque aquel que quiso
nunca maldice lo que ayer besó;
gime y se arrastra sin tomar venganza
muere... en silecnio... como muero yo.

Más cuando en brazos de otro ser dichoso
caigas rendida de placer y amor
recuerda al menos que has dejado trunca
una existencia que mató el dolor.

PAYADOR - Juan Pedro Lopez

Payador no puede ser
cualquiera que se disponga
por más que en una milonga
pueda, el mozo, florecer.
Primero debe tener
conciencia de lo que toca
y si algún recuerdo evoca
debe hacerlo penetrante
para que sea el consonante
un pensamiento en su boca.

Porque arrojar consonantes
con facilidad pasmosa
eso... resulta una cosa
de mediocres e ignorantes.
Los pensamientos brillantes
no se hallan a la carrera,
ni aquélla expresión sincera
que lo hace gaucho al cantor,
cuando canta con amor
derramando el alma entera.

Que para ser payador
no hay estudios, ni se aprende;
es el divino fulgor
de un rarísimo señor
que ni él mismo se comprende.